Cartagena-verdrag

Het Cartagena-verdrag (Convention for the Protection and Development of the Marine Environment of the Wider Caribbean Region) is een juridisch bindend regionaal verdrag voor de bescherming en duurzame ontwikkeling van het mariene milieu in het Caribisch gebied. Het verdrag werd aangenomen op 24 maart 1983 en trad in werking op 11 oktober 1986. Het verdrag bestaat uit een basisverdrag en drie protocollen:

1. Het Protocol inzake samenwerking bij het bestrijden van olievervuiling (Oil Spills Protocol, 1983).
2. Het Protocol inzake speciaal beschermde gebieden en wilde flora en fauna (SPAW Protocol, 1990).
3. En het Protocol inzake vervuiling uit landgebaseerde bronnen en activiteiten (LBS Protocol, 1999).

Alle drie de protocollen zijn inmiddels in werking getreden. Nederland heeft het Oil Spills Protocol geratificeerd op 16 april 1984 en het SPAW Protocol op 2 maart 1992, maar het LBS-protocol is (nog) niet door het Koninkrijk der Nederlanden geratificeerd. Het Koninkrijk der Nederlanden heeft wel het basisverdrag, het Oil Spills Protocol en het SPAW Protocol geratificeerd. Daarbij is aangegeven dat deze verdragsdelen van toepassing zijn op de Caribische delen van het Koninkrijk, namelijk zowel Aruba, Curaçao en Sint Maarten als de Caribisch Nederlandse eilanden Bonaire, Sint Eustatius en Saba. Voor Caribisch Nederland, dat sinds 2010 als openbaar lichaam onderdeel is van Nederland, gelden internationale verdragen die voor Nederland van kracht zijn automatisch, tenzij anders bepaald. Aruba, Curaçao en Sint Maarten zijn autonome landen binnen het Koninkrijk, en voor hen is de werking van het verdrag expliciet bij de ratificatie uitgebreid.
Hoewel het Cartagena-verdrag en de twee genoemde protocollen juridisch en bestuurlijk bindend zijn voor deze delen van het Koninkrijk, geldt dat niet voor het LBS-protocol. Dit betekent dat er op dit moment geen formele verplichtingen onder het verdrag bestaan voor de aanpak van landgebaseerde vervuiling vanuit het Koninkrijk.